AVM

      Nilüfer Türkmen

Her şey bir kasım sabahı başladı. Başları kasklı adamlar arsayı ölçüp biçmeye başladığında güneş henüz belini doğrultup başını kaldırmamıştı. Minik taşların kedidili gibi pütürlü hale getirdiği arsa tozumaya başlamamıştı. Etraftaki derme çatma kağir binalar, çeşitli makine parçaları döken torna atölyeleri de uyanmamıştı. Bu resmi tamamen içine alan adanın güneyindeki yılan kavi yolun sinir bozucu vınlaması dışında kentin uykuda olduğu söylenebilir aslında.

Arsa zapt edildi. Çocukların çember çevirip bisiklete bindiği, kadınların inatçı kilolardan kurtulmak için sabah erkenden yürüyüş parkuru olarak kullandığı bu alan, bir anda elinde aydınger kâğıt üzerine çizilmiş krokiler bulunan adamlar tarafından ölçülüp biçilmeye başladı. Bu öncü kuvveti dev tekerlekleri, ahtapot gibi kollarıyla vinçler greyderler takip etti. Toprağın yüzünü kazıdıklarında toza dönen çığlıklar, arsayı çepeçevre saran çitin hemen berisindeki çelimsiz kavaklarla servilerin üzerine kondu. Yüzü gözü toz içinde can çekişen ağaçlar, yıpranmış ucuz plastik bitkilere dönüp donakaldılar.