Ezgi Mavigöz
Tuhaf… Bu kez ne istediğini biliyordu. Olasılıkları hesaplamasına gerek yoktu üstelik. Ya yazacaktı ya da tembellik edip kalemi uzak bir yere fırlatacaktı. Eğer bunu yapmazsa (kalemi fırlatmaktan bahsediyoruz) potansiyel vicdan azabı gittikçe güçlenecek ve gemici düğümü yaptığı zincirlerini bile kıracaktı. Evet, yazacaktı bugün, şu anda. İstekleri söz konusu olduğunda genellikle illet bir kararsızlıkla boğuşurdu; bu yüzden kararını verirken gözü pek davrandığı için mutlu oldu. Bir hevesle tuttu uzun süredir ihmal ettiği tek dostu kalemini… Ancak, anlık sevincin yerini karamsarlığın alması pek uzun sürmedi. Ne yazacaktı peki? Zihninde binlerce kelime dönüp duruyordu; anlamlı anlamsız cümle parçacıkları birer ikişer önüne diziliyordu.
……
